در پی گسترش نا امنی‌ها در ولایت غزنی و از جانبی دیگر بی توجهی مقامات محلی در تامین امنیت و مصونیت خبرنگاران و تأسیسات رسانه یی در آن ولایت، ادامۀ این وضعیت سبب نگرانی شدید خبرنگاران، مالکان رسانه‌ها و نهاد‌های صنفی و حامی‌خبرنگاران شده است.

مقامات محلی در ولایت غزنی، خبرنگاران را به بهانۀ افتتاح پروژه و یا تهیۀ گزارش از محلات که نام نمی‌گیرند؛ به خط مقدم جنگ و یا به ولسوالی‌های دوردست انتقال می‌دهند. بدون این که به آن‌ها گفته شود به کجا انتقال داده می‌شوند و یا ترتیبات ایمنی شان را در نظر بگیرند جان‌های شان را به خطر می‌اندازند.

مالکان و مدیران رسانه‌های ولایت غزنی از سوی طالبان تحت فشار قرار دارند که به آن‌ها مالیه پرداخته شود، اما هنگام که این مسئله را با مسؤلان امنیتی در میان می‌گذارند، با بی توجهی مقامات مصؤل مواجه می‌شوند، یکی از مسؤلان امنیتی ولایت غزنی به مدیر یک رسانۀ خصوصی گفته است: “که اگر می‌خواهید به طالبان مالیه بپردازید، بپردازید چرا نزد ما آمده اید!”

خبرنگاران ولایت غزنی، پس از نشر گزارش‌های مبنی بر فساد مالی و اداری در آن ولایت از سوی کسانی که در گزارش‌ها افشاء شده باشند تهدید می‌شوند و گاهی هم به خشونت‌های مختلف مواجه می‌شوند، در کل خبرنگاران مجبور به خود سانسوری می‌شوند.

نشرات محلی در ولایت غزنی متوقف  می‌شود؛ پس از افزایش تهدید‌ها و فشار‌های که از سوی گروه‌های تروریستی بر رسانه‌ها اعمال می‌گردد، شماری از رسانه‌های محلی نشرات شان را توقف داده و شماری هم به دلیل مشکلات مالی و اقتصادی مسدود شده اند. رادیو تلویزیون ملی ولایت غزنی از حدود سه سال پیش به دنبال یک حملۀ انتحاری در ریاست اطلاعات و فرهنگ آن ولایت نشرات ندارد. رادیو کلید به دنبال افزایش تهدید‌های امنیتی؛نشرات محلی‌اش را توقف داد.  تلویزیون محلی آفتاب، رادیو امید جوان و رادیو دهکده به دلیل مشکلات اقتصادی خاموش شده اند، اما رادیوی محلی دهکده دباره با یک رویکرد جدید به نشرات آغاز نموده است. رادیو تلویزیون خصوصی غزنویان نیز هشدار می دهد که اگر همین وضعیت ادامه یابد و مجبور به پرداخت پول های هنگفت زیر نام مالیه و محصولات به دولت و به گروه های مخالف دولت شوند، ناگزیر اند تا درب رسانۀ شان را ببندند.

مشکل عدم دسترسی به اطلاعات که خبرنگاران و رسانه‌های سراسر افغانستان دامن‌گیر آن است، اما رسانه‌ها و خبرنگاران ولایت غزنی بیشتر از همه از این ناحیه به مکشل مواجه هستند. خبرنگاران در ولایت غزنی می‌گویند؛ به محتوای هیچ قرارداد که دولت با شرکت‌های خصوصی می‌بندند؛ دسترسی ندارند. ریاست مخابرات ولایت غزنی با خبرنگاران مصاحبه نمی‌کند و می‌گویند از وزارت مخابرات برای آن‌ها مکتوب فرستاده شده که با خبرنگاران مصاحبه نکنند، زمانی که خبرنگار از آن‌ها می‌خواهد مکتوب رسمی‌وزارت مخابرات را نشان بدهند، با برخورد اهانت آمیز مسؤلان ریاست مخابرات مواجه می‌شوند. ریاست معارف ولایت غزنی نیز در زمینۀ دسترسی به اطلاعات با خبرنگاران همکاری ندارد، خبرنگاران در ولایت غزنی اسنادی را مبنی بر این که پول‌های زیادی در ساختن میز و چوکی‌های معارف حیف و میل شده است دریافت کرده اند، اما با مراجعه به ریاست معارف ولایت غزنی که بفهمند در قرارداد چه گونه تذکر رفته است که میز و چوکی مکاتب با چه کیفیت ساخته شود، به معلومات دسترسی پیدا نمی‌کنند. پس از چند مدتی ریاست معارف میز و چوکی‌های را که ادعا وجود داشت با کیفیت پایین تر از آنچه در قرارداد تذکر رفته است تهیه شده است، به ولسوالی‌های نا امن که خبرنگاران به آن دسترسی ندارند، انتقال می‌دهد.

بحران اقتصادی/مالی؛ مشکلی دیگریست که رسانه‌های محلی ولایت غزنی را به شدت نگران ساخته است. برعلاوۀ این که حکومت برای رفع مشکلات اقتصادی رسانه‌ها تلاش نکرده است، تمدید جواز نشراتی وزارارت اطلاعات وفرهنگ، جواز فریکونسی در وزارت مخابرات و جواز خدمات شهری از سوی شهرداری‌ها از لحاظ اقتصادی کمر رسانه‌های ولایت غزنی را شکسته است.

دفتر نی حمایت کنندۀ رسانه‌های آزاد افغانستان اخذ مالیات و محصولات از رسانه‌های آزاد را که برخلاف روحیۀ اصل آزادی بیان باشد نا عادلانه خوانده و از حکومت وحدت ملی می‌خواهد برای رفع این مشکل راهکار مناسب را در پیش گیرد.

عبدالمجیب خلوتگر، رئیس عمومی‌دفتر نی در یک نشست خبری از رئیس جمهوری حکومت وحدت ملی افغانستان خواست تا با صدور حکم جدا گانۀ از مسؤلان در شهرداری‌ها بخواهد تا اخذ مالیه از رسانه‌های آزاد را به عنوان جواز خدمات شهری متوقف نمایند، زیرا رسانه‌های افغانستان توان پرداخت مالیات مضاعف را ندارند.

قابل ذکر است که در ولایت غزنی دو تلویزیون خصوصی، یک تلویزیون ملی، هشت دستگاه رادیویی FM و دو نشریه فعالیت داشت، که از این میان تلویزیون ملی و تلویزیون آفتاب و شماری از رادیو‌ها در آن ولایت از نشرات باز مانده اند.