ورکشاپ گزارش دهی از قاچاق اجباری انسان از طرف دفتر نی کابل به تاریخ ۳۱ می الی ۲ جون ۲۰۱۶ به تعداد ۸ تن خبرنگاران دایر گردید.

محمد عظیم روفی

غلام حسین الهام

فاطمه رضایی

بشیر احمد رسولی

محمد افضل مومند

فرهاد بیدار

حمیدالله امیری

محمد حسیم

گزارش اول

مهاجرت که از جمله حق قانونی بشر است و هر کسی میتواند در هر قسمت دنیا مسکن گزین شود اما با معیار های خاص و طبق حقوق بین الملل اما افغانستان بالاترین گراف مهاجرت را داشته و این روند با وجود وضعیت موجود که در آن، کشور تحت یک نظامی دموکراتیک اداره می‌شود همچنان ادامه دارد.

پدیده مهاجرت تاوان‌های سنگین انسانی و اقتصادی بر مردم افغانستان تحمیل نموده و هر از گاهی سر و صدای رسانه‌ی آن عزت و احترام کشور افغانستان و مردمان آن را نشانه می‌رود.

شکیب مستغنی سخنگوی وزارت خارجه در پیوند به مهاجرت افغان ها چنین میگوید:مهاجرت‌های سال‌های اخیر در اکثر موارد هوسی و شوقی بوده است، همه‌ی ما نیک می‌دانیم که بعضی از این مهاجرت ها معمولا با صرف هزینه‌های خیلی گزاف صورت می‌گیرد در حالی که خیلی‌ها ادعا دارند که از بیکاری فرار نموده و به سمت کشور‌های اروپایی مهاجرت می‌کنند حال آنکه اگر همان پولی را که با تحمل خطرات جانی به قاچاقبر می‌دهند تا از راه‌های غیرقانونی به اروپا، امریکا و استرالیا و… برسند برای یک طرح مبتکارانه سرمایه گزاری کنند از شر بیکاری نجات خواهند یافت.

بر اساس آخرین آمار های که سازمان ملل و اداره فدرال برای محاجرت و پناهندگی آلمان ارائه کرده است به تعداد ۳۰٫۸۶۲  افغان درخواستی پناهندگی داده و در تمامی سال ۲۰۱۵ نزدیک به ۱۵۴٫۰۰۰ افغانی وارد آلمان شده اند. مگر سوال اینجا است که دستگاه دیپلوماسی کشور در قبال مهاجرین خارج از کشور چه مسوولیت‌ دارد؟ شکیب مستغنی چنین میگوید: نمایندگی‌های سیاسی و قنسولی جمهوری اسلامی افغانستان در قبال اتباع افغانستان اعم از آنانیکه مهاجرند، مسافرند و به هر قصد و نیتی که در بیرون از افغانستان باشند عرضه خدمات قنسولی است، عرضه خدمات قنسولی ساحات وسیعی را تحت پوشش قرار می‌دهد. اما مهاجرین خودشان توقعی از سفارت‌ها و یا نمایندگی‌های سیاسی کشورشان در خارج از افغانستان ندارند بخاطرکه آنها در رفتار‌های شان با طرف دیگر بحث مهاجرت، طوری رفتار و وانمود می‌کنند که کشورشان ازپس مشکلات شان بر نیامده و احیانا اگر مشکلی داشته باشد دولت با آنان همکاری نخواهند کرد و یا دولت از کمک به آن‌ها عاجز است.
این‌ها احساس می‌کنند که اگر در بیرون از افغانستان به نمایندگی‌های سیاسی و قنسولی افغانستان تماس گرفته و یا مراجعه کنند در حقیقت گفته‌ها و ادعای خودشان را نقض کرده و این سبب شده که مهاجرین ما خودشان علاقه ندارند و دور می‌ایستند.

گزارش‌‌های وجود دارد که نشان می‌دهد تعدادی از هموطنان ما که برای پناهندگی به کشورهای اروپایی مانند سویدن، سویس، آلمان و… مراجعه می‌کنند وقتی کیس‌ها (قضیه) یشان برگشت خورده و از جانب این کشورها برای شان اعلام می‌گردد که باید کشور را ترک کنند سعی می‌کنند بصورت قاچاقی در آن کشور‌ها زندگی نموده و این زندگی غیر قانونی آنان را با مشکلات زیادی مواجه می‌سازد که پیامدهای سوء‌ بهداشتی عدم دسترسی به آموزش و پرورشی یکی از این مشکلات است.

 

توجه نکردن مقامات دولتی برای مهاجرت افغان ها و مشکلات بیرون مرزی

صدای خبرنگار: همه روزه بیشتر جوانان تصمیم می گیرند تا از محل بود و باش خود فرار کنند. بسیاری از آن ها در داخل و کشورهای همسایه جابه جا می شوند؛ آنهایی که پول مورد نیاز دردسترس دارد، راه اروپا را پیش می گیرند.

عبدالله و حمید الله که بیست و چند ساله هستند، هر دو “ساینس” خوانده اند و قصد دارند از کابل و حتا از افغانستان خارج شوند.

عبدالله در مورد این تصمیمش می گوید: صدای یک نفر «می خواهم به آلمان بروم، آنجا امنیت است وبه ما کمک می کنند. درآنجا امکان کار وجود دارد. ما از اینجا ناامید شده ایم. دولت ما را کمک نمی کند. ترک کشور بهتر از ماندن است».

حمید الله نیز می افزاید: «اگر وضعیت بهتر می بود، ما فرار نمی کردیم. هیچ کس نمی خواهد کشورش را ترک کند. می دانی که کشور آدم مثل، مادر است. وضعیت ۹۰ درصد مردم خراب است. وقتی ما از دانشگاه فارغ التحصیل می شویم، دولت نمی تواند برای ما کار ایجاد کند. این دلیلی است که جوانان کشور را ترک می کنند. یکبار مردن بهتر ازمرگ هرروز است.».

هر دوی با یک قاچاقچی تماس گرفته اند و برای خروج از افغانستان هریک ۱۵ هزار دالر تهیه کرده اند. سفری به ناکجا، سفری که عواقب آن مشخص نیست. آنها قصد دارند از طریق ایران به ترکیه و از آنجا به یونان و بالقان و سرانجام خود را به آلمان برسانند. ریچارد دانسیگر، مسئول دفتر “سازمان بین المللی مهاجران” (IOM)در کابل می گوید: «پوستکنده بگویم، ما با یک خروج بزرگ دسته جمعی مواجه هستیم، اما آمار دقیقی در دست نداریم. ما فقط می دانیم که چه تعداد انسان به اروپا می رسند. ما می دانیم که شمار زیادی تکت بس به مقصد ایران فروخته شده است. ما می دانیم که پروازها به تهران پر مسافران جوان است، در حالی که پروازهای برگشت خالی است. بله این یک مهاجرت گسترده است اما ما شمار افراد را نمی دانیم».

در ۹ ماه گذشته سال روان میلادی، حدود ۸۰ هزار پناهجوی افغان درخواست پناهندگی خود را به کشورهای اتحادیه اروپا تحویل دادند؛ به شمول ۱۷ هزار پناهجوی افغان که در آلمان تقاضای پناهندگی کرده اند. بسیاری از آنانی که به آلمان رسیده اند هفته ها و ماه ها در راه بوده اند. سفر آنها به جانب اروپا چندین مرحله را در بر می گیرد، به ویژه به دلیل اینکه برای ادامه سفر باید کار کنند تا مبالغ بیشتری کسب نمایند.

در ارتباط به مهاجرتها فقط یک مورد بیشترروشن می باشد و آنهم اینکه جنگ اخیر کندز دلیل فرار را تشدید کرده است. کندز جایی که نیروهای خارجی بیش از ۱۰ سال در آن پایگاه داشتند، اواخر ماه سپتامبربه مدت چند روزسقوط کرده و تحت کنترول طالبان در آمد. ریچارد دانسیگر با هشدار از تداوم یک دایره خطرناک، می گوید: «ما اطلاعات دقیقی از افزایش شمار پناهجویان داریم. ممکن است حتا تمام کسانی که به اروپا می رسند، بگویند که از کندز هستند. چون اروپا اکنون درباره ازکندز سخن می گوید. {اما} دلایل آن تلفیقی از ناامنی و اقتصاد ضعیف است. یکی از این دور موردسبب تقویت دیگری می شود. اگر یک منطقه ناامن باشد، در آنجا کار نیست. و وقتی کار نباشد، منطقه زمینه ای به افزایش شورشگری می گردد. افزون براین مردم روز تاروز بیشتر متقاعد براین می شوند که گویا آلمان تمام پناهجویان را می پذیرد. افغانستان سرمایه انسانی خود را از دست می دهد. این نشانه ای از کاهش اعتماد مردم به دولت و کشور است. این یک مشکل بسیار شدید می باشد».

دربازار کار افغانستان سالانه حدود ۵۰۰ هزار نفر نیروی کار جدید وارد می شود؛ اما فقط برای شمار اندکی زمینه کار وجود دارد. خروج نیروهای بین المللی سبب شده تا بسیاری از امکانات کاری از بین بروند.

علاوه براین افزایش خشونت نیز یکی از موانع دیگر در برابر رشد اقتصادی نوپای افغانستان می باشد و این در حالیست که قاچاقبران انسان با تبلیغ از باغ های سرخ و سبز و “بهشت اروپا” را به مردم وعده می دهند.

کسانی که به سوی اروپا راهی شده اند، افراد تحصیلکرده هستند که خروج آنها سبب تضعیف دولت و کشور می شود. بسیاری ازآوارگان افغان اهالی فقیر این کشورهستند و قدرت تحرک زیادی ندارند و رسیدن به آلمان برای آنها ناممکن است. بیش از ۸۰۰ هزار نفر در داخل کشور بیجا شده اند و تقریبا ۲٫۵ میلیون تن دیگر به کشورهای همسایه، ایران و پاکستان، پناه برده اند.